پارس دریا ، گردشگری

تاریخ انتشار خبر :يكشنبه ۳ تير ۱۳۹۷

تهران- ایرنا- نماینده بوشهر در شورای عالی استان ها با بیان اینکه روستاهای کشور به دلیل مهاجرت متروکه می شوند، گردشگری روستایی را چاره کار این مشکل دانست.
به گزارش خبرنگار اجتماعی ایرنا، «طاها دشتی مطلق» امروز(پنجشنبه) در ششمین اجلاس شورای عالی استانها اظهار داشت: صنعت گردشگری به اندازه ای اهمیت دارد که اقتصاددانان آن را «صادرات نامرئی» می نامند.
وی به کمبود امکانات رفاهی در روستاها اشاره کرد و افزود: روستاهای کشور هر روزه با افزایش مهاجرت در حال متروکه شدن هستند؛ در حالیکه گردشگری روستایی راه چاره ای برای این مشکل است.
به گفته وی، در بعضی از کشورها فعالیت های اقتصادی مهمی همچون کشاورزی و صنعت گرشگری در روستاها انجام می شود.
دشتی ادامه داد: «استدعا دارم مجلس، دولت و مجموعه مدیریت شهری، فصل تازه ای در زمینه گردشگری روستایی ایجاد کنند، اگر روستاها امکانات بهتر و بیشتری داشته باشند، زمینه اسکان در روستاها فراهم می شود و تمایل افراد به سکونت نیز افزایش می یابد.»

گردشگری، راه مقابله با متروکه شدن روستاهاست

** گردشگری ساحلی حلقه مفقوده کشور
عضو شورای عالی استان ها با بیان اینکه ۶ هزار کیلومتر مرز آبی در کشور وجود دارد، گفت: به دلیل اینکه برنامه مناسبی برای مدیریت گردشگری ساحلی نداریم، از آن به عنوان حلقه مفقوده در کشور یاد می شود، در حالیکه می توان بخش اعظم معضل بیکاری را از طریق آن برطرف کرد؛ هرچند امیدواری به آینده نیز در جامعه ساحلی افزایش می یابد.
وی ‌اضافه کرد: برای رسیدن به این هدف، استفاده از توان بخش خصوصی و مدیریت شهری، تقویت زیرساخت های گردشگری ساحل و اصلاح قوانین مربوط به حریم رودخانه ضروری است.
دشتی به بحران آب، بیکاری و ضرورت اصلاحات ساختار اقتصادی کشور اشاره کرد و توضیح داد: استان های خوزستان، هرمزگان، سیستان و بلوچستان و بوشهر از لحاظ منابع آب وضعیت خوبی ندارند.
عضو شورای عالی استان ها گفت: بهره مندی از توان بخش خصوصی درمورد انتقال آب دریای عمان به حوزه سیستان و بلوچستان، انتقال آب خلیج فارس به استان های هرمزگان، بوشهر و خوزستان و همچنین نصب آب شیرین کن در خط ساحلی کشور، به عنوان پیشنهاد مطرح می شود.
دشتی اظهار داشت: شایسته نیست جوانان تحصیل کرده جویای کار در استان های دارای فعالیت اقتصادی مانند حوزه پتروشیمی و نفت داشته باشیم.
وی ادامه داد: امروز در استان های خوزستان، بوشهر و بعضی از استان های صنعتی، جوانان زیادی در صف انتظار ورود به اشتغال در حوزه نفت و گاز و پتروشیمی هستند.
به گزارش خبرنگار ایرنا، در ششمین اجلاس عمومی شورای عالی استان ها که روز پنجشنبه در محل مجلس قدیم برگزار شد، رئیس مجلس شورای اسلامی، شهردار، استاندار و رئیس شورای شهر تهران به همراه نمایندگان استان های شورای عالی استان ها حضور داشتند.

منبع: ایرنا

دسته بندی :

  • خبرهای گردشگری

برچسب ها :

ادامه مطلب

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • آپ موزیک به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ جدید حمید هیراد یار

سوپرایز بسیار ویژه حمید هیراد با ترانه جدید دل یکی یار یکی هم اکنون از آپ موزیک با متن و بهترین کیفیت

شعر و آهنگسازی : حمید هیراد / تنظیم کننده : پازل باند

Exclusive Song: Hamid Hiraad – “Yar” With Text And Direct Links In UpMusic

Yar دانلود آهنگ جدید حمید هیراد یار

متن آهنگ یار حمید هیراد

♪♪♫♫♪♪♯

میرقصیدم میچرخیدم
نگاه گیرای تورا میدزدیم
♪♪♫♫♪♪♯ میچرخیدم هی میرقصیدم ♪♪♫♫♪♪♯
نفس نفس به دور تو میپیچیدم
مینشینی به برم امانم ببری

UpMusicTag دانلود آهنگ جدید حمید هیراد یار
نظر کنی به حال من زمانم ببری
آمده ای دلبر من روانم ببری
دل یکی یار یکی دل یکی دلدار یکی
♪♪♫♫♪♪♯ دل دیوونه ی من عاشق دیداره یکی ♪♪♫♫♪♪♯
آی دل دیوونه ی من عاشق دیداره یکی
دل یکی یار یکی مونس غمخوار یکی

♪♪♫♫♪♪♯

حمید هیراد یار

توضیحات تکمیلی حمید هیراد در اینستاگرام :

سلام بر مهربان ترین عاشقان جهان الهی

زیر سایه پروردگارم شاد و وجودتون پر از سلامتی

و آرامش باشد… ?☝?

دانلود آهنگ جدید حمید هیراد یار

ادامه مطلب

تاریخ انتشار خبر :يكشنبه ۳ تير ۱۳۹۷

ایسنا : رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری اظهار کرد: «با توجه به ظرفیت‌های گردشگری داخلی در کشور، منطق حکم می‌کند که ابتدا گردشگری داخلی را رونق دهیم و افراد اول داشته‌های تاریخی موجود در داخل را ببینند، سپس به بازدید از دیگر ظرفیت‌ها و جاذبه‌های گردشگری در دنیا بپردازند.» علی‌اصغر مونسان با تاکید بر بزرگ بودن بازار گردشگری کشور به اندازه‌ای که باعث رونق آن در کشورهای همسایه نیز شده، افزود: «نباید از گردشگری داخلی غفلت کنیم؛ چون این حوزه نیز به‌اندازه گردشگری خارجی، دارای اهمیت است. با توجه به داشته‌های ارزشمند و آثار فرهنگی، ‌تاریخی و آداب‌ورسوم زیبا و آیین‌های ماندگار باید بتوانیم گردشگری داخلی را نیز رونق دهیم.» وی که اظهارات خود را در مراسم اختتامیه نخستین جشنواره عکس احیا بیان می‌کرد، ادامه داد: «برگزاری این جشنواره کمک بزرگی به معرفی آثار و بناهای تاریخی و فرهنگی خواهد کرد و امیدوارم این جشنواره به‌صورت بین‌المللی نیز برگزار شود تا گردشگران خارجی نیز با این آثار بیش‌ازپیش آشنا شوند.»

اول گردش در ایران، بعد سفر به دنیا

لطفا بمانید!

همچنین در این مراسم رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی یکی از مهم‌ترین ضعف‌های سازمان میراث‌فرهنگی را تغییرات مدیریت پی‌درپی در این سازمان دانست و با تاکید بر اینکه بخش میراث‌فرهنگی سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری نیازمند ثبات مدیریتی و سواد است اظهار کرد: «همیشه زمان زیادی نیاز است تا هر انسانی که به این سازمان وارد می‌شود، میراث‌فرهنگی را بشناسد و با مرمت و استانداردهای موزه‌ها آشنا شود.» احمد مازنی ادامه داد: «از طرف دیگر ممکن است مدیران وارد شده به سازمان میراث فرهنگی از ابتدا متخصص نباشند اما تا زمانی‌که آنها به استانداردهای لازم برسند، زمان زیادی نیاز است. بنابراین در این سازمان باید فرصت کافی برای درک روسای سازمانی از این دستگاه باشد.» وی با تاکید بر اینکه مهم‌ترین دلیل تجمیع سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری این است که آثار موجود در کشور که تاریخ مصور ایران است به دنیا معرفی شود، تصریح کرد: «یکی از دلایلی که باعث شده نتوانیم این تاریخ مصور را در طول سال‌های مختلف به جهان بشناسانیم، تغییرات پی‌درپی مدیریتی در این سازمان است؛ به‌‌گونه‌ای‌که طی دو سال گذشته شاهد تغییر سه مدیر در این سازمان بوده‌ایم. درخواست من از آقای مونسان این است که اگر حتی مسوولیت دیگری نیز به ایشان پیشنهاد شد، از این سازمان نروند.»

منبع: ایسنا

دسته بندی :

  • خبرهای گردشگری

برچسب ها :

ادامه مطلب

پس از ورود اسلام به ایران در تمامی دوره‌های تاریخی در کنار ابنیه‌ی تاریخی مربوط به هر دوره، حکمرانان و بزرگان مردم، اقدام به ساخت مساجدی کرده‌اند که اکنون یکی از عناصر شناخت تاریخ این سرزمین به شمار می‌روند. هر کدام از شهرهای این سرزمین که از حیث قدمت صاحب امتیاز باشند، یک یا چند مسجد تاریخی را نیز در خود جای داده‌اند. مانند شهر شیراز که مساجد کم‌نظیری از لحاظ تاریخی و ارزش‌های معماری در آن وجود دارد. مسجد جامع عتیق شیراز، قدیمی‌ترین مسجد شیراز است که مسجد جمعه یا آدینه نیز نامیده می‌شود. بنای اولیه‌ی این مسجد در سال ۲۸۱ هجری قمری در زمان عمرو لیث صفاری ساخته شده ‌است. در ادامه با سیری در ایران همراه باشید تا با ویژگی های این مسجد تاریخی آشنا شوید.
قدمت مسجد جامع عتیق
مسجد عتیق که به آن مسجد آدینه نیز گفته می‌شود، قدیمی‌ترین مسجد شیراز است و در شرق حرم شاه‌چراغ قرار دارد به نحوی که یکی از ورودی‌های آن از داخل حیاط حرم شاه‌چراغ است. کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد این مسجد را روی بقایای عبادتگاهی قدیمی (احتمالا آتشکده) بنا کرده‌اند و حتی نقشه‌ی بنای قبلی در طراحی مسجد نیز تاثیرگذار بوده است.
این عبادتگاه قدیمی مربوط به دوره‌ی پیش از اسلام است، ولی به علت محدودیت در کاوش‌ها مشخص نیست متعلق به کدام یک از دوره‌های تاریخی است.
ساخت بنای این مسجد متعلق به دوران حکومت عمرولیث صفاری، دومین فرمانروای سلسله‌ی صفاریان یعنی بین سال‌های ۲۶۵ هجری قمری تا ۲۸۷ هجری قمری است. بنای این مسجد در طول حیات خود بارها مرمت شده است که بسیاری از این مرمت‌ها قدمت قابل توجهی دارند.
مرمت‌های انجام شده در این مسجد
در زمان اتابکان فارس یعنی نیمه‌ی قرن ششم هجری قمری و دوره‌ی ضعف حکومت سلجوقی در فارس در زمان سلطان ابراهیم میرزا، پسر شاهرخ گورکانی (بزرگ‌ترین پادشاه تیموریان) که در سال ۸۱۷ هجری قمری از سوی پدر، فرمانروای فارس و توابع آن شد
در چند نوبت در دوران حکومت صفوی در سال ۱۳۱۵ به کمک مردم و با همکاری اداره‌ی باستان‌شناسی

از دیگر مشاهداتی که قدمت این مسجد را تایید می‌کند، توصیف این بنا در سفرنامه‌های کهن است. مقدسی، جهانگرد اوایل قرن چهارم هجری قمری، مسجد عتیق را در هفت اقلیم بی‌نظیر می‌داند و ابن‌بطوطه، سیاح معروف قرن هشتم هجری قمری، در سفرنامه‌ی خود، مسجد عتیق را یکی از وسیع‌ترین و زیباترین مساجد جهان معرفی می‌کند.
این مسجد در ۱۵ دی ماه ۱۳۱۰ و به شماره‌ی ۷۲ در میان آثار ملی ایران ثبت شده است.
دارالمصحف
در نیمه‌ی قرن هشتم هجری (۷۵۲ هجری قمری) و به دستور شاه اسحاق اینجو معروف‌ترین و واپسین فرمانروای آل اینجو و هم‌عصر حافظ شیرازی که در اواخر دوره‌ی ایلخانان بر فارس و اصفهان حکومت می‌کرد، در میان حیاط مسجد عتیق، ساختمانی به نام دارالمصحف بنا شده است که نام دیگر آن خدای‌خانه بوده، زیرا کتابت و نگهداری قرآن مجید از آن استفاده می‌شده است.
حافظان قرآن به این مکان می‌آمدند و به تلاوت قرآن می‌پرداختند و کاتبان نیز در حین تلاوت اقدام به کتابت قرآن می‌کردند.
در این عمارت، یک قرآن سی‌پاره (سی جزئی) مربوط به دوره‌ی شاه اسماعیل صفوی وجود داشته که در گوشه‌ی تمامی صفحات آن، نام مسجد نوشته شده است. اکنون این قرآن به همراه چند قرآن تک جزئی که آن‌ها هم از قرآن‌های موجود در این عمارت بوده‌اند در موزه‌ پارس شیراز نگهداری می‌شوند.
عمارت دارالمصحف، عمارتی چهارگوش است که در هر یک از گوشه‌های خود یک ستون مدور دارد. این عمارت در چهارضلع خود، ایوان دارد و اتاقی در وسط آن قرار گرفته که از ایوان‌های شمالی و جنوبی دارای ورودی است. کتیبه‌ی این عمارت، نمونه‌ی ارزنده‌ای از هنر خطاطی ایرانی و شامل اشعار عربی در شأن قرآن و به خط ثلث است. این کتیبه اثر پیر یحیی جمالی صوفی از خوش‌نویسان صاحب نام سده‌ی هشتم هجری است. این عمارت که از سنگ و گچ ساخته شده است تنها یک بار و در مرمت مسجد عتیق در سال ۱۳۱۵ مرمت شده است.
مسجد عتیق و حافظ
امین احمد رازی تذکره‌نویس و ادیب ایرانی قرن یازدهم هجری صاحب کتاب چهار جلدی هفت اقلیم که در سال ۱۰۱۰ هجری قمری در بخشی از کتاب هفت اقلیم خود که در مورد حافظ شیرازی است، مسجد عتیق را مسجدی می‌داند که حافظ شیرازی خود را ملزم کرده بوده که هر شب جمعه به این مسجد بیاید و به تلاوت قرآن بپردازد.

همچنین برخی از محققان ادبی با توجه به این‌که حافظ از طریق مشاغل دیوانی (حکومتی) امرار معاش می‌کرده است، معتقد هستند که از طرف شاه اسحاق اینجو، مسئولیت دارالمصحف به حافظ داده شده بوده و علت حضور حافظ در مسجد عتیق در کنار مطلبی که امین احمد رازی گفته، عهده‌دار این مسئولیت نیز بوده است.
ساختمان مسجد عتیق
در ساختمان این مسجد، هر یک از چهار ضلع بنا دارای ویژگی‌های ارزشمند معماری است و از این حیث مورد توجه هنردوستان و علاقه‌مندان به معماری ایرانی قرار می‌گیرد.
ضلع شمالی (رو به قبله)
این ضلع دارای دو ورودی است؛ یکی درب شمال شرقی و دیگری درب شمالی که معروف به درب دوازده امام است. یک ایوان و یک شبستان نیز در این سمت مسجد قرار دارد. درب شمالی را از این جهت درب دوازده امام نامیده‌اند که سردرب آن با کاشی، مقرنس‌کاری شده و در جرزهای دو طرف سردرب، چهار کتیبه نصب شده که اسامی دوازده امام روی آن‌ها نگاشته شده است. در بالای این سردرب، کتیبه‌ی دیگری نیز وجود دارد که مربوط به دوره‌ی صفوی و به خط علی جوهری است و تاریخ یکی از مرمت‌های مسجد در دوره‌ی صفوی (۱۰۳۱ هجری قمری) در آن قید شده است.
در این ضلع، طاق‌نمای بلندی مشهور به طاق مروارید وجود دارد که سقف آن با آجر، مقرنس‌کاری شده و دارای دو گلدسته‌ی بلند است. در طرف مغرب این طاق‌نما دالانی به سمت درب دوازده امام وجود دارد و در پشت دالان هم شبستانی با پهنای کم قرار دارد که در سال‌های اخیر به‌عنوان دفتر مسجد از آن استفاده می‌شود. شبستان بزرگ مسجد که پنج درب آهنی به‌عنوان ورودی و محراب زیبایی از سنگ دارد در طرف مشرق طاق مروارید قرار دارد.
ضلع غربی (رو به آفتاب)
درب ورودی حرم آستان مقدس شاهچراغ در این ضلع قرار دارد. رواق‌هایی زیبا در قالب ده دهانه در این ضلع وجود دارند که در انتهای آن‌ها درب ورودی شبستانی قرار گرفته که در ضلع جنوبی است.

ضلع جنوبی (پشت به قبله)

این ضلع دارای طاق‌نمایی پهن و بلند بوده که در طول زمان خراب و در سال ۱۳۴۸ خورشیدی بازسازی شده است. شبستانی که در این ضلع قرار دارد، شبستانی قدیمی است. این شبستان عرض کمی دارد و در دو طرف آن، طبقه‌ی دوم نیز ساخته شده است و سقف آجری و محراب بسیار زیبایی دارد. سقف این محراب با کاشی آبی، مقرنس‌کاری شده و در دو سوی محراب، دو ستون سنگی مارپیچ قرار دارد. در کنار محراب نیز منبری چوبی با سیزده پله قرار دارد که منبری کهن به شمار می‌رود.
ضلع شرقی (پشت به آفتاب)
طاق‌نمای این ضلع همانند طاق‌نمای ضلع جنوبی، پهن و بلند است با این تفاوت که درون آن هشت طاق‌نمای کوچک قرار دارد. در سمت چپ، چهار طاق‌نمای کوچک وجود دارد که در پشت آن‌ها ایوانی قرار گرفته است. در سمت راست نیز چهار طاق‌نمای کوچک قرار دارد که یکی از آن‌ها درب خروجی مسجد است. راه‌پله‌ی پشت بام مسجد نیز در این ضلع قرار گرفته است.در این ضلع، شبستان مخروبه‌ای وجود دارد که اکنون کاملا بلااستفاده است، دیوارهایش تخریب شده و کف آن پر از شن و ماسه است، ولی در گذشته‌ای نه چندان دور محل اقامه‌ی نماز بوده است. آخرین استفاده‌ای که از این شبستان صورت گرفته، مربوط به سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۱ خورشیدی است که در آن سال‌ها این شبستان کانون فرهنگی مسجد بوده است.
در این ضلع، ایوانی به همراه دو رواق با سه دهانه وجود دارد که یکی از این دهانه‌ها درب ورودی نیز وجود دارد. در بالای این ایوان، نیز کتیبه‌هایی به چشم می‌خورد که در برگیرنده‌ی آیاتی از قرآن است. البته این ایوان و رواق‌هایش به مرمت فراوانی نیاز دارد.
در سال‌های اخیر، شبستانی جدید در این مسجد ایجاد شده که در ضلع جنوبی قرار دارد. در تزیین این شبستان از کتیبه‌هایی به خط ثلث و نسخ استفاده شده که آیات قرآن و احادیث نبوی بر آن نگاشته شده است.
البته ساخت شبستانی نو در مسجدی که بخش‌های کهن آن نیاز به مرمت دارند و چه بسا در صورت مرمت، نیازی به احداث مکانی جدید نباشد، بسیار قابل تأمل است.

———————————————————————————————————————————————————————————————————-
مسجد جامع عتیق یا مسجد جمعه یا مسجد جامع یا مسجد آدینه، از کهن ترین مساجد قدیمی شیراز است که در مشرق شاهچراغ قرار دارد.
این مسجد دو ایوانی در سال ۲۸۱ ه.ق. به دستور عمرولیث صفاری ساخته شد. ساختمان مسجد که اولین هسته تاریخی شهر شیراز است مشتمل بر بنایی مرتفع است که دارای چندین حجره و شبستان است و برخی قسمت های آن دوطبقه می باشد. این مسجد دارای ۶ درب ورودی و خروجی بوده است. یک درب در ضلع شمالی، یک درب در ضلع جنوبی، دو درب در ضلع غربی و دو درب در ضلع شرقی.

درب ورودی ضلع شمالی به دوازده امام معروف است و کتیبه ای بر فراز آن قرار گرفته است که در دوره صفوی و در سال ( ۱۰۳۱ ه.ق. ) به خط علی جوهری نگاشته شده است این کتیبه تاریخ مرمت مسجد را در سال مذکور بیان می نماید.

سر در شمالی مسجد با کاشی مقرنس کاری شده است.

بر روی چهار کتیبه نام دوازده امام بر روی کاشی نگاشته شده و در جرزهای دو طرف این سر در نصب شده است. در وسط ضلع شمالی مسجد، طاق نمای مرتفعی قرار گرفته است که در دو طرف بام آن دو گلدسته وجود دارد و سقف آن با آجر مقرنس کاری شده است. در حاشیه بالای داخلی این طاق نیز سوره هل اتی با خط نسخ بر روی کاشی نگاشته شده است. در انتهای آن پلکانی است که به پشت بام و گلدسته ها ختم می شود و در پیشانی و جلو آنها کاشی کاری شده است و روی آنها با خط نسخ آیات قرآنی نگاشته شده است.

در ضلع غربی این طاق نما، دالان درب دوازده امام ( درب شمالی ) و پنج طاق نما قرار گرفته است و در پشت این دالان و طاق نماها، شبستان کوچکی قرار گرفته است.

در سال ۱۳۴۷ ه.ش. در شرق طاق نمای وسطی، شبستانی بزرگ به طول ۳۰ متر و عرض ۱۷ متر با ۵ در آهنی مشبک و محرابی از سنگ مرمر عالی و ازاره هایی تا ارتفاع یک و نیم متر با سنگ مرمر ساخته شده است. قسمتی از این شبستان دو طبقه است و عرض آن نیز ۵٫۵ متر می باشد.

بر روی ستون ها و بدنه این شبستان کاشی کاری شده و بر روی کاشی ها، آیات قرآنی، احادیث و تصاویر گل و بته و خطوط اسلیمی نقش بسته است. در حاشیه بالایی آن نیز سوره هل اتی به خط نسخ بر روی کاشی نگاشته شده است.

ضلع جنوبی مسجد با مساحتی برابر با ۱۲۰۰ متر مربع، طاق نمای بزرگی وجود دارد که به علت تخریب در حال مرمت آن می باشند.

در درون طاق نما، کتیبه ای قدیمی با خط ثلث نگاشته شده است که بخشی از آن باقی مانده است. بر فراز در ورودی شبستان ضلع جنوبی کتیبه ای دیگر با خط ثلث پیچیده بر روی کاشی نگاشته شده است که بخشی از آن تخریب شده است. این کتیبه در زمان شاه طهماسب اول صفوی نگاشته شده و در پایان آن تاریخ ۹۷۳ ه. ق. تاریخ مرمت مسجد، ذکر شده است.

در دو طرف شبستان دو طبقه وجود دارد که سقف آن از آجر است و در انتهای آن نیز، محرابی کاشی کاری شده قرار دارد که بر فراز آن به خط کوفی سوره توحید و نام پنج تن نگاشته شده و در زیر آن دو آیه قرآنی به خط نسخ نگاشته شده و در پایان تاریخ ۱۳۶۱ ه. قید گردیده است. سقف این محراب با کاشی لاجوردی کاشی کاری شده است و دو طرف محراب نیز سنگ کاری شده است. در کنار این محراب، تاریخچه مرمت مسجد بر روی دو سنگ نقش گردیده است.

در ضلع شرقی این شبستان کوچک، شبستان چهل ستون قدیمی با عرض ۳۲ متر و طول ۴۵ متر واقع شده است. سقف این شبستان از آجر است و در آن چهل ستون مکعب با طول ۲ متر و عرض ۲ متر قرار گرفته است. این شبستان چهار در دارد که به صحن گشوده می شود. بر سر در این شبستان کتیبه ای است که با خط ثلث پیچیده نگاشته شده است و هم اینک برخی از قسمت های آن تخریب شده است. این کتیبه نیز در زمان حکومت شاه طهماسب صفوی (۹۳۰-۹۸۴ ه.ق) نگاشته شده و بیانگر مرمت مسجد در آن تاریخ است.

در مغرب شبستان کوچک، در قرینه با شبستان چهل ستون، شبستان بزرگی با عرض ۳۵ متر و طول ۴۵ متر ساخته شده است. سقف این شبستان آهن کوبی شده و در آن ۱۲ ستون بتون آرمه پوشیده از سنگ مرمر قرار دارد. ازاره شبستان تا ارتفاع ۳ متر از سطح زمین، با سنگ مرمر پوشیده شده است. در این شبستان منبری ۱۲ پلکانی از چوب و سنگ مرمر وجود دارد. بر روی دیوار و محراب این شبستان نیز ۱۳ کتیبه از آیات قرآنی و احادیث با خط ثلث و نسخ بر روی کاشی نگاشته شده است.

ضلع غربی دارای دو در است که سر در یکی از آنها، یزدی بندی است و مقرنس کاری و کاشی کاری و معرق کاری شده است. این در که یکی از درهای مهم مسجد است، بوسیله اداره باستان شناسی فارس مرمت شده است. بر فراز این در کتیبه ای است که آیات قرآنی بر روی آن با قلم درشت و به خط ثلث عالی بر روی کاشی نگاشته شده است و تاریخ (۱۰۲۷ ه.) در پایان آن قید گردیده است. در نزدیکی و در امتداد همین کتیبه، کتیبه ای دیگر است که قسمتی از آن باقی مانده و تاریخ ۱۰۲۶ ه.ق. در آن قید گردیده است که بیانگر تاریخ مرمت بنا در زمان حکومت شاه عباس کبیر (۹۹۶-۱۰۳۸ ه.ق) می باشد.

این در در شبستان بزرگ جدید ضلع جنوبی گشوده می شود.

در ضلع غربی این مسجد ده طاق نما وجود دارد و در پشت آنها نیز شبستان کوچکی قرار گرفته است. در یکی از این طاق نماها دالان در ورودی است.

در ضلع شرقی مسجد نیز طاق نمای بزرگی قرار دارد که در پیشانی آن اندکی کاشی کاری شده است و هم اینک نیز مورد مرمت قرار گرفته است. در شمال این طاق نما، چهار طاق نمای کوچک است و یک راه پله که در زاویه آن یکی از درهای مسجد قرار گرفته است. در ضلع جنوبی طاق نما نیز، چهار طاق نمای کوچک است که یکی از این طاق نماها دالان در دوم ضلع شرقی مسجد است و یکی دیگر از این طاق نماها در شبستانی است که در زاویه جنوب شرقی مسجد قرار گرفته است.

صحن مسجد با مساحت ۱۶۷۲ متر مربع با سنگ های مرمر مفروش بوده و در دالان های ورودی مسجد چندین سنگاب وجود داشته که همیشه پر آب بوده تا موقع ورود اشخاص به مسجد، ابتدا پای خود را بشویند و وضو بگیرند و پس از آن وارد صحن شوند. هم اینک یکی از این سنگاب ها که قطر داخلی آن نزدیک به یک متر است و ناحیه خارجی آن دوازده ضلعی است، هم چنین در اطراف آن نقش و نگارهایی وجود ادرد و گرداگرد آن آیات قرآنی و اسلامی نگاشته شده است.

در جلو پلکان ورودی موزه پارس نصب شده است. البته خطوط و نقوش این سنگاب به جهت تأثیر آب، کاملا” مشخص نیست. هم اینک نیز سه نمونه از این سنگاب ها در ابتدای صحن همانند نمونه پیشین آن به صورت دروازده ضلعی موجود است.

در وسط صحن مسجد، بنایی مکعب شکل از گچ و سنگ ساخته شده است که نزدیک به یک متر از سطح زمین بلندتر است و گرداگرد آن را ایوانی به عرض دو متر فرا گرفته است. این بنا که در سال ۷۵۲ ه.ق به دستور شاه شیخ ابواسحاق اینجو حاکم فارس، ساخته شده، دارالمصحف، بیت المصحف، خدایخانه و یا خداخانه خوانده می شود و این بدان جهت است که در این مکان علاوه بر قرآن هایی تاریخی به خط امیرالمؤمنین علی (ع)، امام حسن (ع)، امام صادق (ع) و چند تن از صحابه پیامبر و تابعین او نگاهداری می شده است. محل تلاوت قرآن نیز بوده است. همچنین در این مکان قرآنی به خط عثمان خلیفه سوم وجود داشته که چندین قطره خون وی، به هنگام قتلش بر روی آن ریخته است و به همین جهت برخی این مکان را قبر عثمان یا دفتر عثمان نیز خوانده اند.

هم اینک برخی از قرآن های مذکور در موزه پارس نگاهداری می شود.

عمارت خدایخانه و ایوان های آن، دارای ۱۲ متر طول و ۱۰ متر عرض است و مساحت اتاقی که در وسط آن قرار گرفته است به ابعاد ۸ متر طول و ۶ متر عرض می باشد که از سنگ و گچ ساخته شده است. در ضلع شرقی و غربی این اتاق، دو سنگ مشبک قرار دارد و در دو ضلع جنوبی و شمالی آن، هر کدام یک در ورودی است که بر روی در ضلع شمالی خاتم کاری صورت گرفته است.

در چهار گوشه خدایخانه، چهار ستون مدور مغازه مانندی وجود دارد که نمای بیرونی آن از سنگهای مکعب شکل آجر مانندی است که لابه لای آن سنگ های رنگین به کار رفته و با گچ نصب شده است. روی سنگ های ازاره پایین نیز نقش و نگار هایی دیده می شود.

سقف ایوان های شرقی و غربی آن به وسیله چهار ستون نگاهداری می شود که سر ستون های آن به شکل مقرنس کاری، حجاری شده است. بر فراز هر یک از این ستون ها، قطعه سنگی است که به شکل محراب در آورده و داخل آن خالی شده است و خطوط اسلیمی و گل و بته بر آن نقش شده است.

سقف ایوان های شمالی و جنوبی خدایخانه نیز به وسیله دو ستون مدور نگاه داری می شود. معماری این بنا مانند خانه کعبه است اما گرداگرد خدایخانه، ایوانی به عرض دو متر ساخته شده است تا اتاق را از گرما حفظ نماید. در لبه بالای ناحیه داخلی ایوان ها، کتیبه ای با قلم درشت در زمان شاه ابواسحاق به خط ثلث عالی به قلم یحیی الجمالی الصوفی بر روی سنگ های یک پارچه و با عرض یک متر نگاشته شده و آن نقر شده است به گونه ای که خطوط آن کتیبه برجسته شده و لابه لای این خطوط با کاشی های آبی، معرق پر شده است. این کتیبه گرداگرد نمای خارجی و مناره ها را پوشانده است (طول کتیبه) خدایخانه هم اینک مورد مرمت می باشد. مسجد جامع عتیق با مرور زمان و در اثر زلزله های متعدد در دوره های متعدد رو به ویرانی نهاده که تاکنون نیز چندین بار مرمت شده است. تاریخچه مرمت این مسجد با توجه به کتیبه های موجود عبارت است از:

۱٫ در سال ۹۷۳ ه.ق. در زمان حکومت شاه طهماسب اول صفوی.

۲٫ در سال ۱۰۲۶ ه.ق. و ۱۰۲۷ ه.ق. در زمان حکومت شاه عباس کبیر.

۳٫ در سال ۱۰۹۲ ه.ق. در زمان سلطنت شاه سلیمان صفوی.

۴٫ در سال ۱۳۱۸ ه.ش. از جانب اداره باستان شناسی فارس.

خدایخانه نیز پس از تخریب و از بین رفتن برخی از کتیبه هایش، از جانب اداره باستان شناسی فارس و با همیاری واجد کاتب، سید آقا بزرگ نسابه، صرافت، رحیم صمیم، سید هاشم، در سال ۱۳۲۶ ه.ش. کاملا” مرمت شد.

این مسجد در دیماه ۱۳۱۰ با شماره ۷۲ به ثبت تاریخی رسیده است.

 

مسجد جامع عتیق شیراز

 

 

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

مسجد جامع عتیق شیراز

ادامه مطلب

کمال‌الدین ابوالعطاء؛ معروف به خواجوی کرمانی در سال ۶۸۹ هجری قمری، در استان کرمان به دنیا آمد. او از شاعران دوران مغول بوده و در سال ۷۵۲ هجری قمری در شهر شیراز از دنیا رفت. با همراهی سیری در ایران سری به آرامگاه این شاعر بزرگ کشورمان بزنیم. همانطور که پیشتر توضیح داده شد، مقبره‌ی خواجوی کرمانی در ضلع ناحیه‌ی غربی تنگ الله اکبر شیراز، روبروی دروازه‌ی قرآن این شهر، ساخته شده است. همچنین چشمه‌ی مشهور رکناباد از نزدیک آرامگاه خواجو عبور می‌کند.
شخصیت خواجوی کرمانی
طبق نظر باستان شناسان، وی در سال ۶۷۹ هجری قمری دیده به جهان گشوده و از نوابغ ادبیات بوده است. وی در کرمان متولد می‌شود و در دوران جوانی علاوه بر تحصیل به مسافرت هم علاقه داشته است. به همین خاطر به کشورهایی نظیر بيت‌المقدس(فلسطین)، مصر، شام، حجاز و عراق سفر می‌کند. او مدتی در کشور بغداد زندگی می‌کند، سپس به ایران برگشته و به شهر شیراز میرود و مدتی از عمر خود را در جوار فردی به نام ابواسحاق می‌گذراند و از وجود ایشان بهره‌ها کسب می‌کند. همچنین ارتباط خوب و صمیمی با اشخاصی چون عماد فقیه کرمانی، سلمان ساوجی (سلمان ساوجی از شاعران قرن ۸ هجری‌قمری است و از قصیده‌سرایان و غزل‌گویان معروف ایران است)، عبید زاکانی ( خواجه نظام‌الدین عبیدالله که به عبید زاکانی شهرت داشته است شاعر و نویسنده‌ی طنز پرداز سده‌ی ۸ هجری قمری است) شیخ امین الدین بلیانی (شیخ امین‌الدین بلیانی کازرونی از عرفای قرن هفتم و هشتم هجری قمری است و در استان فارس سکونت داشته است.) و خواجه حافظ شیرازی (خواجه شمس‌الدین محمد‌بن‌بهاءالدین معروف به حافظ شیرازی و از شاعران بزرگ و نامداری است که در قرن ۸ هجری قمری زندگی کرده است.) داشته است و سرانجام در سال ۷۵۲ هجری قمری در شهر شیراز دارفانی را وداع گفت. آرامگاه خواجوی کرمانی در سال ۱۳۱۵ هجری قمری، توسط اداره ی فرهنگ استان فارس بنا شده است.
طبق اسناد برجای مانده، سازمان باستان شناسی استان فارس در سال ۱۳۳۷ هجری قمری، اتاقی را در بخش شمالی این بقعه طراحی و ساخته‌اند. جالب اینجاست که سردر این اتاق ۲ بیت از اشعار این هنرمند برجسته ی تاریخ به خط نستعلیق حک شده است. متن این غزل‌ها بدین شرح است ؛
دوش می‌کردم سؤال از جان که آن جانانه کو؟ گفت: بگذر زان بت پیمان شکن پیمانه کو؟
صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم از نسیم صبح بوی زلف جانان یافتم
آرامگاه وی به شماره ی ملی ۹۱۶، به فهرست بناهای تاریخی ایران ثبت شده است.

معماری آرامگاه خواجوی کرمانی
بقعه‌ی خواجوی کرمانی معماری چشم گیری دارد. در قسمت پایین و بالای آرامگاه وی ۲ عدد ستون تعبیه شده و این مقبره در مکانی ساخته شده است که سقف ندارد. در میان این مکان تاریخی گوری وجود دارد که سطح روی آن منحنی شکل است. بر روی این گور نوشته‌ای حک نشده که بتوان تشخیص داد خواجو در داخل آن دفن شده است و تنها چیزی که روی این قبر به چشم می‌خورد آیه‌ای از سوره‌ی الرحمن است که محققان معتقدند به خط ثلث حکاکی شده و متن آیه این است؛ کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام.

آثار خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی به عنوان شاعر پر آوازه خطه کرمان و یکی از گوهر تراشان غزل فارسی ایران است .حضور خواجوی کرمانی و نقش وی در سال هایی که در شیراز بوده بر هیچ‌کس پوشیده نیست. و البته حافظ شیرازی بسیار از او تاثیر گرفته است و از خواجوی کرمانی می‌توان به عنوان شخصیت اثر گذار بر غزلیات حافظ نام برد .در این بخش اول شعرهایی را فهرست کرده‌ایم که در آنها حافظ مصرع یا بیتی از خواجو را عیناً نقل قول کرده است.
خواجوی کرمانی -غزلیات -غزل شماره ۳۱:: حافظ -غزلیات – غزل شماره ۱۰

خواجو (بیت ۱): خرقه رهن خانهٔ خمار دارد پیر ما – ای همه رندان مرید پیر ساغر گیر ما

حافظ (بیت ۲): ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون – روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

خواجو (بیت ۲): گر شدیم از باده بدنام جهان تدبیر چیست – همچنین رفتست در عهد ازل تقدیر ما

حافظ (بیت ۳): در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم – کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
خواجوی کرمانی – غزلیات- غزل شماره ۴۰۴:: حافظ – غزلیات- غزل شماره ۳۷۳

خواجو (بیت ۲): تا ببینند مگر نور تجلی جمال – همچو موسی ارنی گوی به میقات آیند

حافظ (بیت ۴): با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم – همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

از این ابیات به خوبی مشخص میشود که چه ارتباط ادبی و معنوی زیبایی بین حافظ و دیوان خواجوی کرمانی وجود دارد .

دیوان اشعار، مثنوی سام نامه، رساله البادیه، مناظره‌ی نی و بوریا، سبع المثانی و خمسه‌ی خواجو که از۵ مثنوی به نام‌های گل و نوروز ، روضه الانوار، کمال نامه، همای و همایون و گوهر نامه تشکیل شده است.
گویا ۳ عدد غار در نزدیکی آرامگاه خواجوی کرمانی وجود دارد که بر اساس مدارک موجود، مریدان و عالمان آن زمان یکی از این ۳ غار را برای عبادت با خداوند انتخاب کرده بودند و روزها و شبها حمد خداوند را به جای می‌آوردند.

در یکی دیگر از این غارها بقعه‌ی شخصی به اسم خواجه عماد‌الدین محمود وجود دارد که گقته می‌شود یکی از وزرای ابواسحاق اینجو (امیر جمال الدین شاه شیخ ابواسحاق حاکم مشهور آل اینجو بوده که در دوره‌ی ایلخانی در شهرهای اصفهان و شیراز حکومت کرده است.) بوده است. همچنین تصاویری زیبا به صورت برجسته در پیرامون این غار بنا شده است و باستان‌شناسان بر این باورند که این نقوش به فرمان حسینعلی میرزا در سال ۱۲۱۸ طراحی و قرارداده شده است.

به نظر می رسد که دانشگاه شعر و ادبیات فارسی استان کرمان، گنگره‌ای را جهت بزرگداشت خواجو در سال ۱۳۷۰ در این شهر برگذار می‌کند که آخرین جلسه‌ی آن به شهر شیراز ختم می‌شود.
همچنین سازمان‌های شهرداری شیراز و استانداری فارس با همکاری یکدیگر اقدام به تعمیر دیوارها و کف آرامگاه خواجو می‌کنند و همچنین مجسمه‌ی زیبا از خواجوی کرمانی را ساخته و در این مکان قرار می‌دهند.
————————————————————————————————————————————————————————————————————————-
در شمال شيراز، در دامنه كوه صبوي و در ابتداي جاده شيراز – اصفهان، در تنگ الله اكبر قرار گرفته است. قبر وي مشرف بر دروازه قرآن مي باشد. آب چشمه معروف ركناباد نيز از كنار مقبره خواجو مي گذرد.
اين آرامگاه در سال ۱۳۱۵ شمسي با اعتبارات اداره فرهنگ فارس ساخته شد. محل آرامگاه در محوطه اي بدون سقف قرار دارد. در وسط صفه آن سنگ قبري است كه بالاي آن محدب و داراي برآمدگي است. روي اين سنگ كتيبه اي كه بيانگر قبر خواجو باشد وجود ندارد. فقط بالاي سنگ عبارت: كل من عليها فان و يبقي وجه ربك ذوالجلال و الاكرام به خط ثلث نوشته شده است.
در بالا و پايين قبر نيز دو ستون سنگي كوتاه قرار دارد كه طبق رسم آن زمان در بالا و پايين قبور عرفا و شعرا وجود داشته است. در سال ۱۳۳۷ شمسي اداره باستان شناسي فارس اقدام به ساخت يك اطاق در قسمت شمالي محوطه آرامگاه كرد. در پيشاني اين اطاق دو غزل از غزليات خواجو به خط نستعليق بر روي كاشي هاي آنجا نوشته شده است. با اين مطلع:
دوش مي كردم سؤال از جان كه آن جانانه كو؟ گفت: بگذر زان بت پيمان شكن پيمانه كو؟ …
و ديگر به مطلع
صبحدم دل را مقيم خلوت جان يافتم از نسيم صبح بوي زلف جانان يافتم …

كه هم اينك اين اتاق تبديل به فرهنگسراي خواجو گرديده است.
كمي بالاتر از مقبره خواجو ۳ غار به چشم مي خورد. يكي از آنها غاري است كه محل عبادت و رياضت زهاد و مشايخ بوده و خواجو نيز مدتي در آن جا به عبادت مشغول بوده است.
غار ديگر كه در دهانه آن طاقي ضربي از نوع طاق كجاوه اي از سنگ و آجر زده شده محل قبر خواجه عمادالدين محمود، وزير معروف شاه شيخ ابواسحاق اينجو است.
در كنار اين غار نقش برجسته اي از جنگ رستم و شير ديده مي شود كه به دستور حسينعلي ميرزا فرمانفرماي فارس در سال ۱۲۱۸ ه.ق ساخته شده است. در كنار آن نيز نقش برجسته ناتمامي از فتحعلي شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم مي خورد. در دو طرف اين نقش برجسته دو نيم ستون به سبك ستون هاي دوره زنديه در درون كوه كار شده است.
در سال ۱۳۷۰ به همت دانشكده ادبيات دانشگاه كرمان، كنگره بزرگداشت خواجو در كرمان برگزار شد و مراسم اختتاميه اين كنگره در شيراز انجام شد. با همين انگيزه به همت شهرداري شيراز و استانداري فارس، آرامگاه خواجو مرمت و بازسازي شده كه شامل بازسازي كف و بدنه و ايجاد يك سري ديواره هاي عمودي با مصالح سنگ است. هم چنين مجسمه اي از سر و صورت خواجه از سنگ تراشيده شده، در اين مكان قرار گرفته است. بناي آرامگاه خواجوي كرماني به شماره ۹۱۶ در فهرست آثار تاريخي به ثبت رسيد.

آدرس : شیراز ورودی جاده تهران یا مرودشت به شیراز

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

 

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی

ادامه مطلب

آتشکده آذرخش یا مسجد سنگی شیراز یکی از آتشکده‌های خاموش ایران است. این آتشکده در پنج کیلومتری جنوب‌خاوری(:شرقی) شهر داراب، در دامنهٔ کوه، ساخته‌شده، سازه‌ای شگفت‌انگیز با نمای چلیپا(:صلیبی‌شکل) که امروزه به نام مسجد سنگ، خوانده می‌شود. گستردگی(:مساحت) این آتشکده ۴۲۰ مترمربع است که یکپارچه از کوه تراشیده شده و در فاصلهٔ چهارکیلومتری خاوری داراب است. آتشکده آذرخش یکی از آثار منحصر به فرد تاریخی است که در دامنه شرقی کوه پهنا واقع گردیده است . این بنای شگفت انگیز در دل کوه پهنا حجاری شده و شکل آن بصورت صلیب می باشد. مساحت آن در حدود چهارصد و بیست متر مربع که تمام دیوارها و محوطه جزرهای آن از کوه تراشیده شده و یکپارچه است . اطراف آن راهروهائی است که به یکدیگر متصل می باشد . به اعتقاد برخی از محققین این آتشکده یکی از معابد مهم ایرانیان قدیم بوده که البته از آن بعنوان قصر دختر و کارونسرا نیز نام برده شده است.
مشخصات معماری
بخشی از سقف این سازه باز است و در زیر آن حوض کم‌ژرفایی است. در بیرون این سازه، اتاق کوچکی در کوه ساخته شده که گویا جایگاه نگهبان آتشکده بوده‌است. شهرستان داراب که نام قدیم آن دارابگرد بوده‌است در فاصله ۲۷۵ کیلومتری خاوری شیراز است.
بنای این اثر باستانی را به پوراندخت دختر داراب کیانی نسبت می دهند و ساخت آنرا حدود سده سوم قبل از میلاد عنوان کرده اند . علاوه بر جزرهای متعدد و راهروهای پیچ در پیچ در وسط آتشکده حوضی قرار دارد که اندازه آن با روشنائی در سقف یکسان است . این بنا در مورخ ۱۵/۹/۱۳۱۴ با شماره ۲۲۹ جزو آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و پس از سال ها و قرن ها مقارن با سلطنت هلاکوخان به سال ۶۵۲ ه – ق به دستور ابوبکر بن سعد ابن زنگی که در فارس حکومت داشته در قسمت سمت چپ ساختمان محرابی رو به قبله ساخته شده که بعد از ساخت محراب آن را مسجد نامیدند . در بالای محراب به خط ثلث نوشته شده :
“به فرمان پادشاه زمان اتابک ابوالمظفر ابوبکر اتابک در ماه رمضان سال ۶۵۲ ه – ق این محراب ساخته شده است.
در بیرون ساختمان اطاق کوچکی در دل کوه ساخته اند که احتمالاً محل اقامت نگهبان بوده باشد . در ساختمان مسجد دو کتیبه وجود دارد که یکی بعد از ورود به مسجد بر بالای مدخل ورودی و دیگری اطراف محراب که حاوی مطالب و آیات قرآنی است ، این سنگ نوشته ها به زبان کوفی و مربوط به دوره اتابکان همزمان با ساخت محراب می باشد.
این بنا که هم اکنون به مسجد سنگی مشهور است در ابتدا معبد مهر پرستان آریایی بوده و سپس در عصر ساسانی تبدیل به آتشکده شده و آذرخش نامیده اند و دوره اتابکان نیز به مسجد تبدیل گردیده است.
مسجد سنگی (صخره ای) داراب یک نمونه منحصر به فرد در ایران است . طولانی ترین قسمت آن ، طول شرقی غربی آن است که از در ورودی شروع می شود. ورودی های آن در سمت جنوب شرقی قرار دارد و فاصله آن از ابتدای درگاه ورودی تا انتهای شمال غربی ، تقریباً ۲۰ متر است . طول دو سوی دیگر مسجد که یکی در راستای جنوب غربی و دیگری در امتداد شمال شرقی است. ۷/۱۸ متر است. عرض چهار سوی آن به طور متوسط و با احتساب عرض راهروها و جزرهای گردنده دور تا دور مسجد ۶۰/۷ متر است. این مسجد در مرکز دارای حوض سنگی به عرض ۱۰/۳ متر با پلان مربعی دارد که به موازات نور گیر سقف در صخره نقرگردیده است. اضلاع نورگیر با طول و عرض حوض یکسان است و نور بنا را تأمین می کند . در قسمت ورودی یک هشتی به ابعاد ۷۸/۲ و ۶/۹ متر وجود دارد ، که البته ابعاد آن اندکی متغیر است . دور تا دور مسجد را رواقی به عرض ۱ تا ۱۰/۱ متر همراه با جزرهایی به طور متوسط به قطر ۸۵ سانتیمتر احاطه کرده است . که در سمت راست محراب مسدود می شوند. سقف ها و جزرها ، به جز در راهروهای گردشی اطراف ، همگی بیضی شکل نزدیک به جناقی دارند و همانند طاق آهنگ می باشند. پوشش طاق آهنگ از قدیمی ترین انواع پوشش منحنی در ایران است . در هفت تپه کوره ای موجود است با طاق آهنگ در حدود دو هزار سال قبل از میلاد اجرا شده است و همچنین سردابه ای در چغازنبیل مربوط به ۱۲۵۰ قبل از میلاد با طاق آهنگ اجرا شده است . البته طاق آهنگ جهت پوشش دهانه هایی که عرض طولانی دارند استفاده می گردد. اغلب منابع و متون ایرانی مسجد سنگی را یک بنای می دانند و به نظر می رسد که محراب در دوران اسلام در این محل حجاری و نقر گردیده است.این مسجد در دو محل کتیبه دارد ، یکی کتیبه ای که در محل محراب نقر شده و دیگری کتیبه ای است که در قسمت بالای ورودی اول داخلی(جلوخان) و ابتدای ایوان شرقی در بالای درگاه و جزرهای طرفین ان قرار دارند. متن یکی از این کتیبه ها همانطور که ذکر نمودیم می باشد و یکی دیگر نیز دچار فساد تدریجی و فرسوده شده و به مرور زمان دچار صدمه زیادی شده است.
کتیبه بالا ناخواناست و کتیبه پائین تاریخ ۶۵۲ را نشان می دهد . فرصت الدوله شیرازی نیز بخشی از مسجد را ترسیم کرده است که شامل بخش درونی مسجد سنگی می باشد. کتیبه اطراف محراب به خط کوفی نقر شده و در معرض فرسایش جبران ناپذیری می باشد. این بنای تاریخی دارای نمایی کاملاً اسلامی است هر چند که قدمت آن به دوران ساسانی می رسد . پلان این بنا همانند چهار طاقی ها یا به پیروی از طرح آنها در دل صخره نقر گردیده است و شباهت زیادی به چهار طاقی ایزدخواست دارد. که در دوران اسلامی با مسدود کردن بعضی قسمت های آن به مسجد تبدیل گردیده است و این امر ما را بر آن می دارد که مسجد سنگی را یک بنای اسلامی ساسانی بدانیم. تغییرات و گسترش آن از جمله راهروها و طرفین و احاقاتن بعدی امروزه کاملاً مشهود است. مسجد سنگی، تزئیناتی غیر از طاقچه های باز ندارد . تنها عنصر تزئینی که به صورت مهر هایی روی هم قرار گرفته به نظر می رسد و در یکی از خاستگاه ها گوشواره دیده می شود. مسجد دارای قوس جناغی اسلامی است ، حال آنکه مسجد سنگی با قوس هایی متداول دوره ساسانی و طاق های آهنگ داخل مسجد سنگی تفاوت فراوانی دارد . داشتن محراب مقرنس کاری با خطوط کوفی، بویژه قطع شدن راهروها در دو طرف محراب و قرار گرفتن آن درست قبله و کتیبه های کوفی دلایل اسلامی بودن بنای مسجد سنگی است . بنای تاریخی و بی نظیر و شگفت انگیز مسجد سنگی با طرح چلیپا(صلیبی) بنا به اعتقاد مورخان ابتدا یکی از معابد مهم مهر پرستان آریایی بوده که در دوران ساسانی تبدیل به آتشکده (آذرخش) گردیده است. در دوران محمد حسن مبارز به سال ۶۵۲ ه – ق محرابی به این آتشکده اضافه شده و از آن پس این بنا به مسجد تبدیل گردید. در بیرون بنا اتاقکی در دل صخره نقر گردیده است که احتمالاً محل اقامت نگهبانان آتشکده بوده است.
آدرس: کیلومتر ۵ جاده کمربندی داراب به حاجی آباد
————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–
آتشکده‌ی آذرخش یکی از آتشکده‌های خاموش ایران است. نامهای دیگر این آتشکده مسجد سنگ ومسجد سنگی می باشد. این آتشکده در پنج کیلومتری جنوب‌شرقی شهر داراب، در دامنهٔ کوه ساخته‌شده است. سازه‌ای شگفت‌انگیز با نمای چلیپا(صلیبی شکل) .
مساحت این آتشکده ۴۲۰ مترمربع است که یکپارچه از کوه تراشیده شده است.بخشی از سقف این سازه باز است و در زیر آن حوض کم‌ ژرفایی است. در بیرون این سازه، اتاق کوچکی در کوه ساخته شده که گویا جایگاه نگهبان آتشکده بوده‌است.

بنای مسجد، عبارت از محوطه صلیبی شکلی است که در اطراف آن، دورتادور، رواقی با جرز، ستون و دهانه‌های طاقدار قرار گرفته است.پوشش چهار بازوی محوطه صلیبی شکل، به صورت طاق گهواره‌ای ساخته شده، اما پوشش بخش میانی به صورت مربع بریده و فضای روبازی در نظر گرفته‌اند و در زیر آن و وسط تالار، حوض ۴ گوش کم عمقی ساخته‌اند.
طولانی‌ترین قسمت بنا، طول شرقی غربی است که از در ورودی شروع می‌شود. ورودی‌های آن در سمت جنوب شرقی قرار دارد و فاصله آن از ابتدای درگاه ورودی تا انتهای شمال غربی تقریبا ۲۰ متر است.

طول دو سوی دیگر مسجد که یکی در راستای جنوب غربی و دیگری در امتداد شمال شرقی قرار دارد حدود ۱۸ متر است.به نظر می‌رسد که کار احداث این بنا با کندن کوه از بالای نورگیر شروع شده و به صورت یک چاه با پلان مربع به پایین رفته است و سپس از ۴ سمت دیواره‌های چاه، ایوان‌های مسجد کنده شده‌اند که از نظر زمانی می‌تواند تاریخ اتمام آن را به یک چهارم کاهش دهد.در قسمت ورودی، یک هشتی به ابعاد ۷۸/۲ و ۶۰/۹ متر وجود دارد، که البته با انحرافی که در این قسمت بوده، ابعاد آن اندکی متغیر است. دورتادور مسجد را رواقی به عرض ۱ تا ۱۰/۱ متر همراه با جرزهایی احاطه کرده است، که در سمت محراب مسدود می شوند.

نمای بیرونی و ظاهری مسجد سنگی، بیشتر اسلامی نشان می دهند تا ساسانی. اما، از وجود عناصر ساسانی نیز در اینجا نباید غافل بود. داشتن محراب مقرنسکاری با خطوط کوفی، بویژه قطع شدن راهروها در دو طرف محراب و قرار گرفتن آن در سمت قبله و کتیبه های کوفی، دلایل اسلامی بودن بناست.کنار مسجد سنگی، یک اتاق با سقف طاقی شکل وجود دارد، که با ۳ پلکان وارد کف آن می‌شود. این اتاق ۸ متر طول، ۳٫۱۵ متر عرض و ۱٫۹۵ متر ارتفاع دارد.

این مسجد در دو قسمت کتیبه دارد، یکی کتیبه محراب و دیگری کتیبه‌ای است که در قسمت بالای ورودی داخلی جلوخان و ابتدای ایوان شرقی در بالای درگاه و جرزهای طرفین آن قرار دارند.سقف‌ها و جرزها، به جز در راهروهای گردشی اطراف، همگی قوس بیضی شکل نزدیک به جناغی دارند و در واقع همانند طاق آهنگ هستند. اغلب منابع و متون ایرانی که قدمت آنها از دوران قاجار تجاوز نمی کند، مسجد را یک بنای مربوط به دوره ساسانی می دانند که به مسجد تبدیل شده است.برخی از پژوهشگران بر این باورند که آتشکدهٔ آذرخش در آغاز یکی از نیایشگاه‌های مهرپرستان آریایی بوده که در روزگار ساسانیان به آتشکده دگرگون شده است‌.

در زمان محمدحسن مبارز به سال ۶۵۲ قمری، محرابی به این آتشگاه افزوده شده و از آن پس، این سازه مسجد شده‌است. در نزدیکی آتشکدهٔ آذرخش، آسیابی در دل کوه ساخته شده‌است که از نظر معماری در نوع خود یگانه ‌است.

آسیاب سنگی داراب

در قسمت شمالی مسجد سنگی یا آتشکده آذرخش دارابگرد، آسیاب سنگی بزرگی قرار دارد که در دل کوه ساخته شده است. این آسیاب دارای دو استوانه سنگی عظیم در بالای کوه است که از طریق آنها آب مورد نیاز آسیاب تامین می شده است. دو جوی سنگی و ساروجی در دامنه کوه قرار دارند که چندین کیلومتر مسیر پرفرازو نشیب را در بالای کوه طی می کنند و آب را به آسیاب می رسانند.

چندین حلقه چاه سنگی در بالای کوه برای برقراری توازن در انتقال آب ایجاد کرده اند که طول برخی از آنها بیش از ۱۵ .متر است. این آسیاب از حیث بنا و ساختمان در نوع خود در ایران بی نظیر است و قدمت آن به عصر ساسانیان می رسد.

در قسمت غربی ورودی آسیاب کتیبه ای به خط کوفی مربوط اتابکان وجود دارد، ظاهراً این آسیاب در این دوره تعمیر و راه اندازی می شود و مجدداً در دوره قاجاریه توسط حاکم داراب تعمیر می گردد. کتیبه ای به خط فارسی به صورت نظم چگونگی راه اندازی مجدد این آسیاب در عصر ناصر الدین شاه را بیان می کند.

در نزدیکی آتشکده آذرخش، آسیاب آذرخش قرار دارد که دیدن آن را به گردشگران پیشنهاد مینماییم.

آدرس: کیلومتر ۵ جاده کمربندی داراب به حاجی آباد

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

آتشکده آذرخش

 

 

آتشکده آذرخش

ادامه مطلب



برنامه سفر
تور روسیه| مسکو و سن پترز بورگ تا پتروزاووسک


برنامه تور
روز اول: پرواز به سمت مسکو، پس از رسیدن ترانسفر به هتل، سفر ناهار و استراحت، وقت آزاد برای استراحت، اقامت در مسکو (هتل)؛
روز دوم: صرف صبحانه، شروع گشت شهری و دیدار از دیدنی‌های مسکو شامل: میدان سرخ ( معروف به میدان مرکزی مسکو و روسیه)، نمای کلیسای واسیلی مقدس ( این کلیسا در میدان سرخ واقع است و ظاهری شبیه به قصه‌ها دارد)، صرف ناهار و ادامه بازدید ازکلیسای جامع مسیح (بزرگ‌ترین کلیسای ارتودکس جهان)، اقامت در مسکو (هتل) ؛
روز سوم: صرف صبحانه و گشت مسکو شامل دیدار از مترو مسکو، کاخ کرملین (ک قلعه تاریخی است که بصورت مجتمع در قلب شهر مسکو ساخته شده و بر رودخانه مسکو، میدان سرخ و باغ الکساندر مشرف است.) آرموری ( یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های مسکو، که شامل بخش عظیمی از گنجینه‌های روسیه می‌باشد)، صرف ناهار، حرکت با قطار سریع السیر به سمت سن پطرز بورگ (۴ ساعت)، اقامت در سن پطرزبورگ (هتل)؛
روز چهارم: صرف صبحانه، شروع گشت شهری و بازدید از محوطه تاریخی سن پطرزبورگ شامل میدان تئاتر، کلیسای سنت نیکلاس، قلعه پیتر، صرف ناهار و ادامه گشت، اقامت در سن پطرزبورگ (هتل)؛
روز پنجم: صرف صبحانه، گشت شهری و بازدید از هرمیتاژ ( یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های نقاشی استادان نقاشی دنیا )، صرف ناهار و وقت آزاد برای گشت و گذار، اقامت در سن پطرزبورگ (هتل)؛
روز ششم: صرف صبحانه، زمان آزاد برای گشت و گذار، ترانسفر به ایستگاه قطار و حرکت به سمت پتروزاووسک (ساعت ۲۳:۲۰ )، اقامت درقطار (هتل)؛
روز هفتم: صرف صبحانه در قطار، رسیدن به پتروزاووسک (ساعت ۰۷:۰۰ )، گشت شهری در اطراف، صرف ناهار، بازدید از آبشار کیواچ، صرف شام، اقامت در پتروزاووسک (هتل)؛
روز هشتم: صرف صبحانه، تور جزیره کی جی، صرف ناهار، ترانسفر به ایستگاه قطار، حرکت به سمت مسکو (ساعت ۲۰:۲۰ )، صرف شام در قطار و اقامت در قطار؛
روز نهم: صرف صبحانه در قطار، رسیدن به مسکو، صرف ناهار و ترانسفر به هتل، وقت آزاد، اقامت در مسکو (هتل)؛
روز دهم: صرف صبحانه، ترانسفر به فرودگاه، بازگشت به کشور؛

ادامه مطلب

فیلتر مطالب بر اساس :
۲۰۱۶-۰۴-۱۱پل علی ابن حمزه فارس شیراز

پل تاریخی علی بن حمزه ، یکی از دیدنی های شیراز است که در محور شیراز اصفهان واقع شده و سال ها است كه خودروهای سبك و سنگین از روی آن عبور می‌كنند. این پل در فاصله ۵ کیلومتری دروازه قرآن شهر شیراز و بازار کریم خان زند قرار دارد و در كنار پل، بقعه امامزاد‌ه‌ای به نام علی بن حمزه قرار گرفته است. حضرت علی ابن حمزه (علیه السلام)، نوه حضرت امام موسی کاظم (علیه السلام) یکی از این بزرگواران است که در شیراز مدفون است.
آرامگاه شاه میرعلی بن حمزه بن موسی کاظم در خیابان حافظ و در نزدیکی رودخانه خشک و همچنین در نزدیکی پل علی بن حمزه قرارگرفته‌است و دلیل نامگذاری این پل نیز مجاورت این پل با آرامگاه حضرت علی ابن حمزه علیه السلام است.
این پل در زمان فرمانروایی آل بویه بر روی رودخانه خشك شیراز احداث شده و بارها مورد مرمت قرار گرفته و سرانجام در زمان كریم خان زند به سال ۱۱۸۵ هجری قمری تجدید مرمت و نوسازی شده است.
در حال حاضر به علت تردد خودروهای سنگین،‌ صدمات زیادی به بنای پل وارد شده و نیازمند تعمیر، مرمت‌ اساسی و حفاظت می‌باشد. در حال حاضر به علت تردد خودروهاى سنگین ، ‌ صدمات زیادى به بناى پل وارد شده و نیازمند تعمیر ، مرمت‌ اساسى و حفاظت مى‌باشد. بنا به تصمیم شهرداری شیراز و میراث فرهنگی مدتی است مسیر حرکت خودرو‌ها از روی این پل تغییر پیدا نموده است. پل علی بن حمزه شیراز در تاریخ ۱۱ دی ۱۳۸۰ با شماره ثبت ۴۵۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
————————————————————————————————————————————————————————————————————————–
این اثر در تاریخ ۱۱ دی ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۵۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اين پل تاريخى در محور شيراز اصفهان واقع شده و سالهاست که خودروهاى سبک و سنگين از روى آن عبور مى‌کنند. در کنار پل ، بقعهٔ امامزاد‌ه‌اى به نام على بن حمزه قرار گرفته است. اين پل در زمان فرمانروايى آل بويه بر روى رودخانهٔ «خشک» شيراز احداث شده و بارها مورد مرمت قرار گرفته و سرانجام در زمان کريم خان زند به سال ۱۱۸۵ هجرى قمرى تجديد مرمت و نوسازى شده است. در حال حاضر به علت تردد خودروهاى سنگين ، ‌ صدمات زيادى به بناى پل وارد شده و نيازمند تعمير ، مرمت‌ اساسى و حفاظت مى‌باشد.

پل علی ابن حمزه

پل علی ابن حمزه

پل علی ابن حمزه

پل علی ابن حمزه

نقشه :

  • آدرس پل علی ابن حمزه روی نقشه گوگل

وضعیت آب و هوا :

  • پیش بینی آب و هوای شیراز در سایت هواشناسی

دسته بندی :

برچسب ها :

ادامه مطلب

فیلتر مطالب بر اساس :
۲۰۱۷-۰۷-۲۶آرامگاه آبش خاتون فارس شیراز

در شهر شیراز، در نزدیکى محلى به نام دروازه قصابخانه، قسمتى از بناى نیمه ویران به نام «آبش خاتون» وجود دارد که روزگارى بناى مجلل و زیبا بوده است. ملکه آبش خاتون آخرین پادشاه اتابکان فارس است. آبش خاتون دختر اتابک سعدبن ابوبکر بن سعد زنگی و ترکان خاتون ، ملکه ایران در قرن هفتم قمری بود و تنها فرمانروای زن استان فارس می‌باشد که از سوی ایلخان مغول، اتابک شیراز بوده است. درباره این بنا، مطالب گوناگون نگاشته‌اند، اما آنچه به حقیقت نزدیک‌تر مى‌نماید آن است که ملکه آبش خاتون همسر منکو تیمورقا آن پسر یازدهم هلاکو ۲۲ سال پادشاهى کرد و زندگى شاهانه ‌خود را در شهرهاى شیراز و تبریز گذراند. پس از این که آبش خاتون در سال ۶۸۵ هجرى در محله چرنداب تبریز درگذشت، جسد وى را به همان رسم مغول در شهر تبریز به خاک سپردند
آبش خاتون تنها فرمانروای زن استان فارس بوده که در سال ۶۶۲ قمری بر این ایالت حکمرانی می کرده که گفته می شود وجه تشابه شهرت فلکه خاتون به سبب قرار گرفتن مقبره وی در آنجاست.
وی دختر” سعد بن ابی بکربن سعید زنگی” و زن پسرهلاکو خان مغول و آخرین اتابک از خاندان سلغریان است. این زن سال ۶۶۲ قمری فرمانروای فارس بوده و بر اساس مستندات موجود او در زمان حکمرانی خود فعالیتهای زیادی برای پیشرفت شهر انجام داده است.
آبش خاتون در زمان حکومتش خدمات ارزنده ای را به مردم شیراز ارائه داد و از این بعد نزد مردم استان فارس و شهر شیراز بسیار قابل احترام است.
آرامگاه آبش خاتون
وی در زمان حکومتش با استفاده از روابطی که داشت توانست شیراز را از حمله مغول در امان نگه دارد و آبادانی این شهر توانست بسیاری از هنرمندان را به شیراز جلب کند که بعدها مکتب شیراز این مهاجرت شکل و رونق گرفت.
اما طی سالهای مختلف آرامگاه آبش که در جوار میدان خاتون در کوچه پس کوچه های کم عرض منطقه واقع شده بود و چندان مورد استقبال و بازدید گردشگران قرار نداشت و به صورت طبیعی نیز مردم اطلاعات مطلوبی نیز از این دوره تاریخی و حتی آبش خاتون نداشتند.
آزادسازی اطراف آرامگاه و ایجاد پارک و فضای سبز در این محدوده باعث می شود که نه تنها آبش خاتون از انزوای سالهای گذشته خود بیرون آید بلکه این اثر را به یکی از قطبهای جدید گردشگری شیراز تبدیل کند.
آبش خاتون به لحاظ دوره تاریخی یک دوره بسیار درخشان و تنها یادگار دوره درخشان هنر شیراز است، دوره ای که موجب پیدایش مکتب شیراز می شود. دلیل این امر نیز چنین است که آبش توانست جلوی حمله مغولها را بگیرد و فارس به خاطر ابتکار عمل آبش خاتون در امان می ماند و در شرایطی که شهرهای بزرگ ایران به ویرانه تبدیل شده بودند هنرمندان به شیراز که همچنان آباد بود مهاجرت کردند و این امر سبب احیای هنرها به خصوص نگارگری در شیراز شد.
به لحاظ شخصیتی این زن، تنها دوره است که حکومت در اختیار پادشاهی یک زن است و در نوع خود استقلال نیز دارد. متاسفانه مقبره آبش خاتون طی این سالها مغفول مانده و ایجاد این پل در میدان خاتون باعث می شود که به این بنا نیز پرداخته شود.

————————————————————————————————————————————————————————————————————————
آرامگاه اَبش خاتون در جنوب شرقی شهرستان شیراز، نزدیک میدان دفاع مقدس و جنب آتش نشانی قرار دارد. اَبش خاتون دختر سعد بن ابی‌بکر بن‌سعد زنگی و ترکان‌خاتون و آخرین اتابک از خاندان سلغریان و تنها فرمانروای زن استان فارس می‌باشد که در سال‌های ۶۶۲- ۶۷۲ ق/۱۲۷۳-۱۲۶۳م و ۶۸۳-۶۸۲ ق، جمعاً به مدت ۱۱ سال از سوی ایلخانان مغول، اتابک شیراز بوده است.آرامگاه اَبش خاتون که به نام رباط اَبش نیز شهرت دارد، بنایی سه طبقه است که گنبدی روی آن وجود داشت اما بعدها این گنبد و قسمتی از طبقه سوم مقبره فرو ریخت.

اطراف مقبره با کاشی‌های معرق نفیسی تزیین شده بود که هم اینک بخش زیادی از آن کاشی‌ها از بین رفته و فقط کاشی‌های یک جبهه آن که در پشت آن آتش نشانی بود، باقی مانده است.بنای فعلی مقبره ساختمان آجری قدیمی مربع شکلی است که هر ضلع آن ۱۶٫۷۵ متر و ارتفاعی در حدود ۱۰ متر دارد.قسمت‌هایی از کاشی‌کاری از راه داخل بنا در موزه پارس نگهداری می‌شود. در بالای بنا کتیبه‌هایی مشتمل بر آیات قرآنی به خط ثلث و روی کاشی نصب شده است. آرامگاه اَبش خاتون در حیاط بنا و در اتاقی با میله‌های سبز رنگ قرار گرفته است.

اَبش خاتون در زمان حکومتش خدمات ارزنده ای را به مردم شیراز ارائه داد و از این بعد نزد مردم استان فارس و شهر شیراز بسیار قابل احترام است.وی در زمان حکومتش با استفاده از روابطی که داشت توانست شیراز را از حمله مغول در امان نگه دارد و آبادانی این شهر توانست بسیاری از هنرمندان را به شیراز جلب کند که بعدها مکتب شیراز این مهاجرت شکل و رونق گرفت.مقبره اَبش خاتون در دی سال ۱۳۱۰ توسط وزارت فرهنگ و هنر با شماره ۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

آرامگاه آبش خاتون

 

نقشه :

  • آدرس آرامگاه آبش خاتون روی نقشه گوگل

وضعیت آب و هوا :

  • پیش بینی آب و هوای شیراز در سایت هواشناسی

دسته بندی :

برچسب ها :

ادامه مطلب

لارستان که امروزه بیشتر با نام لار شناخته می‌شود روزگاری یکی از مهم‌ترین شهرهای استان فارس و در مسیر تجارت بین‌المللی قرار داشت. حاکم شهر دارالحکومه روزگار می‌گذراند که به باغ نشاط معروف است.

یکی از شهرهای کمتر شناخته شده ایران، لار در جنوب شرقی استان فارس است؛ در دوران قدیم، لارستان به منطقه وسیعی از جنوب ایران گفته می‌شد و مناطق بسیاری به مرکزیت لار بود. شهری که بسیاری از ایرانیان ساکن شیخ‌نشین‌های جنوب خلیج فارس از آن بدین مکان‌ها مهاجرت کرده‌اند. در عصر صفویان این منطقه به‌واسطه قرار گرفتن در جاده تجارتی اصفهان به خلیج‌فارس اهمیت بسیاری داشت و در دوران دیگر، دچار فراز و نشیب‌های متعدد شد. لار در دوران صفوی دارای حکومتی نیمه مستقل بود که حاکم آن از عمارتی زیبا موسوم به باغ و عمارت نشاط، منطقه را کنترل می‌کرد.

باغ نشاط در داخل شهر قديم لار در کنار رودخانه خشک و در ضلع شمالی پل عباسی قرار گرفته است. این عمارت در وسط باغی به نام نشاط قرار دارد و هم باغ و هم عمارت هر دو به نام نشاط مشهور هستند. عمارت از ساختمان‌های مختلفی تشکیل شده است. عمارت باغ نشاط در دوره صفویه مرکز حکومت لار بوده است. مساحت اين باغ حدود يک هكتار و پوشيده از درختان كنار و نخل است. عمارت اصلی باغ نشاط، در سه طبقه بنا شده و ارتفاع ايوان آن به ۲/۵ متر می‌رسد و مساحت قصر ۱۳۵ در ۳۵ متر است. در وسط شاه‌نشین عمارت، منفذی ۸ ضلعی جهت نورگیری و تهویه هوای زیرزمین قرار دارد. زیرزمین این عمارت در سال‌های اخیر به‌عنوان زورخانه سنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت. بنا دستخوش تحولات زیادی شده‌ و طبقه دوم و بادگیر آن به صورت کامل تخریب شده است. عمارت با گچبری‌های زیبا، مقرنس و حوض‌های هشت گوش در میان نخلستان، همراه با عمارت حمام و عمارت زاویه دراویش شکل گرفته است.

حمام باغ نشاط، در بخش شمالی باغ نشاط قرار دارد و احتمالا تاريخ بنای آن همزمان با عمارت اصلی و مقارن با دوران افشاريه بوده است. حمام با سقف هلالی و ستون‌های سنگی مارپیچ و آهک‌بری‌های زیبا معماری جالب توجهی دارد. فضای داخلی حمام شامل بخش‌های مختلف از جمله گرمخانه و خزينه است و نيز بر ديوارهای آن نقوش تزيينی و خطوط نستعليق بسياری ترسيم شده است.

بنای حمام باغ از سه قسمت بینه، میاندار و گرمخانه اصلی تشکیل شده که نقوش آهک‌بری شده دیوارهای آن تا حدودی باقیمانده است و سنگ‌های قدیمی آن را در گوشه و کنار به صورت محدود می‌توان دید.

نورگیرهای موجود در سقف جهت جلوگیری از ورود هوای سرد بیرون و خروج هوای گرم داخل و هدایت نور به داخل حمام با شیشه پوشیده شده است که نور حمام را از طلوع آفتاب تا غروب تامین می‌کند.

حوضچه‌ای نه چندان بزرگ در وسط بینه ساخته شده است که هم به‌عنوان آب نما و هم به‌عنوان پاشویه آب سرد به توصیه شیخ بهایی برای جلوگیری از بیماری‌هایی همچون زکام و سرماخوردگی مانند دیگر حمام‌های قدیمی از آن استفاده می‌شده است.

در قسمت میاندر دو شبه حوضچه واقع در دیوارهای دو طرف مشاهده می‌شود که آب آن از خزینه آب گرم تامین می‌شده و یکی از موارد استفاده آن محبوس کردن بخار آب ناشی از آب این دو حوضچه در میاندر است که مانعی برای ورود هوای سرد بینه به داخل گرمخانه اصلی است. میاندر با دو ورودی به گرمخانه اصلی متصل می‌شود.

گرمخانه اصلی شامل چهار بخش است:
۱- خزینه آب سرد: از خزینه آب گرم کوچک‌تر و از آب سر پر بوده است.
۲- خزینه آبگرم: این خزینه دارای دیگ مسی بوده که وظیفه انتقال گرمای آب جوش درون خود به آب اطراف را بر عهده داشته است که متاسفانه این دیگ اکنون وجود ندارد. لازم به ذکر است آب دیگ مسی توسط تون (کوره) حمام گرم می‌شد که در پشت حمام واقع است.
۳- محل نظافت: محلی جداگانه و با عمقی بیشتر از سطح گرمخانه است که برای استفاده از مواد بهداشتی و حنا و… استفاده می‌شد.
۴- سالن گرمخانه اصلی: سقف این سالن دارای نورگیرهایی با کاربرد نوردهی است و دارای چهار ستون پیچدار و طاق‌های هفت و پنجی (جناغی) است که بار سنگین سقف را به دوش می‌کشد. دیوارهای این سالن با نقوش آهک‌بری به زیبایی تزیین شده است. کف سالن قبلا دارای تونل‌هایی مارپیچ جهت عبور آب گرم از خزینه بود که برای گرم کردن کف نشیمن‌گاه حمام و تخلیه خزینه و ایجاد تعادل گرمایی استفاده می‌شده است که به نام گربه‌رو خوانده می‌شود.
باغ نشاط در تاريخ ۱۷ مرداد ۱۳۸۲، در فهرست آثار ملی ايران به ثبت رسيده است
آدرس: شهر قدیم لار، خیابان ساحلی، باغ نشاط لار

باغ نشاط لار

باغ نشاط لار

باغ نشاط لار

باغ نشاط لار

باغ نشاط لار

ادامه مطلب